Geen zin in wat dan ook, dan maar even kijken of er wat uit de vingers komt voor een nieuwe column.

Op dit moment zit ik in Cotonou omdat er een aantal papieren geproduceerd moeten worden in het Engels en in het Frans, voor de Etische Commissien in NL en in Benin. Dit in verband met een onderzoek dat ik volgend jaar zou willen doen naar de beslissingbevoegdheid van de weduwen bij ons in de regio ten aanzien van partnerkeuze en seksuele activiteiten. Het Engelse stuk i s inmiddels in ‘draft’ ingeleverd. Maar goed, dat is voor de lezer niet interessant :)

Maar inmiddels al drie weken in de luxe van de ‘big city’ vertoevend denk ik : Is het werkelijk zoveel beter in Cotonou  in vergelijk met Boukombé ?

Behoudens natuurlijk het feit dat hier alles kan krijgen aan groente, fruit, melkproducten, brood, pizza, chinees, you name it, betekent leven in een ‘capital city’ ook smerigheid met een enorme luchtvervuiling en een bodem verontreining. Als ik mijn hond uitlaat dan is het of ik over een vuilnisbelt wandel. Dit heeft alles te maken met het feit dat er teveel mensen op een klein oppervlak leven zonder riolering en dat je alleen zeker kunt zijn dat de wekelijkse vuilnisjongens langs komt als je ze iedere maand betaald… Dus het leeuwendeel van deze wijk veegt iedere morgen vuil op een hoopje dat ’s avonds weer over straat verspreidt ligt. Een gebed zonder end.

De civilisatie die je hier vind is nog maar een dun laagje vernis.

De wegen in ‘mijn wijk’ zijn zandwegen waar het scherpe afval zoals kapotte flessen en blikjes door het platgelopen zand heen steekt, olie en lege olietonnen worden geloosd alsof het water is en dus  de grond vervuilen, mannen piesen op iedere hoek, kinderen die poepen op straat en noem maar op.

En stel je voor, hilarisch, daar loopt Marjan Kroone, die gek uit Nederland, met een plastic tasje om de drol van haar hond op te ruimen en in de vuilnisemmer te gooien bij het appartement waar ze vertoeft! Het is om te lachen en om te huilen…. Maar ik kan niet mezelf verlagen door dit niet te doen. Ik wil niet dat mijn hond shit achterlaat voor een ander.

Zo op het oog is Cotonou veel geciviliseerder dan Boukombé. Mensen hebben mooie kleren aan, het is een komen en gaan naar ministeries en blanken te over met allerlei projecten en hulp organisaties. Maar dat is de oppervlakkige schijn. Ook al zijn de kleren mooi, de armoede is daar en armoede van gebrek aan geld en gebrek aan scholing en dominant, agressief gedrag van ‘sterken tegen de zwakkeren’ gaan vaak samen. Denk aan de vicieuze cirkel waarbij de baas de vader op zijn donder geeft en pa dit bij ma doet , ma naar het kind afreageert en uiteindelijk slaat het kind de hond.

Zo slaat mijn buurvrouw regelmatig haar kind met een stuk hout, een andere buurman slaat zijn vrouw soms zo hard ‘s nachts dat ik er niet meer van kan slapen. Dat is niet leuk, geloof me.

Waarschijnlijk zit ik in de verkeerde wijk, kan ik beter in een blanke wijk gaan bivakkeren, die zijn er ook in Cotonou. Maar ja, buiten dat in een dergelijke omgeving wonen een aardig centje kost, is het nu eenmaal ook zo dat ik het leuk vind om me echt tussen de locale te mensen te begeven.

Een andere cultuur beter begrijpen kan niet op afstand vanuit een ivoren toren. Maar de consequentie is natuurlijk wel dat je dan eerder geconfronteerd wordt met viezigheid, mishandeling, achterstand en noem maar op.

Het is niet anders en ik zal ermee moeten dealen. Nog een dikke week te gaan, dan denk ik dat mijn Franse versie voor de Ethische Commissie kan worden ingeleverd en dan ben ik snel weer vertrokken naar Boukombé.

Iedereen lieve groetjes of een knuffel of gewoon ciao!

Oja, ik twitter tegenwoordig, als er iets is wordt het op hetzelfde moment geplaatst in maximaal 140 tekens, dus lekker kort :)

Marjan Kroone  http://twitter.com/MarjanKroone

We zijn weer in het zuiden.

 

Hopelijk kunnen we volgende week de ambulance uit de haven krijgen en meenemen naar Boukombé. Voorlopig echter alleen nog maar papierwerk. Maar goed, ik kan lekker ongestoord een enorme administratieve achterstand wegwerken zonder dat men komt met allerlei ‘problemen’ die maman alleen kan oplossen.

 

Maar de regen, dat is echt regen en regen en regen. Ik kan jullie twee plaatjes niet onthouden. Eentje dat Nederland scoorde in de halve finale terwijl ons personeel bij ons de wedstrijd kijkt en uiteraard even een fotootje hoe heerlijk je hier kunt wandelen in onze economische hoofdstad als je niet in de luxe binnenstad zit met geplaveide wegen.

 

Een korte tocht door Cotonou geeft je al snel de indruk dat alle wegen nu goed begaanbaar zijn, niets is echter minder waar. Het grootste deel staat nog altijd onder water en heeft nog altijd geen riolering. Dus dan heb je ongeveer een idee hoe de honden ruiken als ze een blokje om zijn geweest…

 

Groetjes uit Cotonou,

 

Marjan

Tweede keer geen markt in Boukombé. Reden zullen jullie niet kunnen geloven. Er is nog steeds geen fatsoenlijke regen gevallen in Boukombé Centre , maar… wel aan de andere kant van de bergen in Koussou en Korontiére, Dipoli etc.  En dat kan natuurlijk niet. Daar moet meer achter zitten.

Nu denkt een groep mensen – boeren wel te verstaan – dat de martkooplui de regen bewust tegenhouden middels voodoo/grigri omdat de markt immers minder mensen trekt als het regent. Dus hadden ze 4 dagen terug de marktkooplui al verjaagd van het marktplein. Die zijn toen naar Zongo (‘het centrum van Boukombé’)verhuist met zijn allen. Wat weer verboden is,  want daar staan al vaste kraampjes, dus de gendarmerie kon groots optreden en goed hun knuppels en dergelijke gebruiken om de marktlui van Zongo weg te jagen.

Vandaag weer hetzelfde. Geen markt, dus geen houtkool om eten klaar te maken, geen uien om door de macaroni te doen, geen bandenplak meneer voor het fietsenonderhoud, geen kruidenvrouwtjes, geen tchouk-tenten met locaal bier om lekker onbezonnen dronken te worden.

De boeren offeren de tchouk aan hun goden om toch vooral maar snel de regens te laten komen.

Nu bid ik dat de regens wel netjes komen en niet in zo’n hoeveelheid dat dit weer voor overstromingen en kapot geslagen bruggen en dergelijk gaan zorgen. Want dan kunnen de marktkooplui de boeren weer gaan beschuldigen…..

Dit donkere continent vol geloof en bijgeloof  blijft verrassend.

 

liefs

Dat we kwetsbaar zijn is me de afgelopen weken helemaal duidelijk geworden.  Onze huishoudelijke hulp / kok / honden-uitlater Nicaise is heel ernstig ziek geworden en zelfs in het beste ziekenhuis van het land, Tanguieta , konden ze niet vinden wat het nu eigenlijk is. 

Hij heeft het overleeft want we hebben een dagje gedacht: die piept hem ertussen uit!. Veel kinderen, maar ook volwassenen gaan hier dood aan “infection general” en dan denk ik altijd: Ja lekker makkelijk zo’n uitslag. Maar nu het zo dicht bij is gekomen zeg ik, ongelooflijk, het overvalt je – want van het ene op het andere moment is iemand helemaal beng!van de wereld. En geen enkele analyse toont iets afwijkends, behalve de NB (WBC) .

 Afijn, dit betekent dat Madeleine zich in tweeën splits tussen schoonmaken op het CSSK en ons huis, maar daarnaast deden Jetse en ik samen de honden.  Om de beurt ff naar huis om zo maar te zeggen. Een behoorlijke onderbreking van je werk als je bedenkt dat we dan 8 km heen en ook weer terug moeten ,  om de honden even wat aandacht te geven en een rondje te lopen.  

Jetse is nu  in NL –Nicaise nog steeds ziek, ene auto nog niet terug uit Cotonou, andere auto al maanden bij de garage, ik durf geen moto te rijden…… dus……fietsen, fietsen, fietsen... ik krijg vast een mooi figuur nu J

Daarnaast werd onze analist geveld door malaria – Marjan dus (als manusje van alles) het labo ff erbij doen - , onze opticien twee dagen uit de running vanwege een ongelooflijk dikke arm na een beet van een schorpioen  en Colette 2 – onze runaway van het internaat – is nu naar het ziekenhuis in Tanguiéta geëvacueerd omdat ze een enorme reactie heeft op de behandeling tegen de bilharzia . waar ze mee besmet is. Het schiet niet echt op zo.

Jetse is inmiddels veilig in NL geland voor een behandeling aan zijn kaak/kies. Het was best luguber vertelde hij, om de wrakstukken van het ongeluk op Tripoli te zien liggen terwijl je aan het landen bent.

Maar het is eindelijk weekend. Vanmorgen de zieken helpen die komen voor de labuitslagen, scholieren en gehandicapten vanmiddag – computerles overnemen van Jetse, ik zal ze lekker laten zweten….. en vanavond…………… wijntje, dropje, pizza uit Cotonou.

Gerard is onze weekeind dagwacht, hij vraagt vanmorgen permissie om niet te werken want zijn schoonzusje was zwanger, is gebeten door een slang en is gisteren naar het ziekenhuis gegaan. Kindje overleden – bevalling kunstmatig opgewekt – en nu mag ze weer naar huis. Hij moet persoonlijk  heen – als verantwoordelijke van de familie omdat hij een baan heeft – om de dingen af te handelen in Natitingou.  Die hiërarchie hier is vreselijk, maar wat moet gebeuren dat moet. Ik zie hem vertrekken en gooi de generator maar aan. Geen water en geen Electric. Nou dat laatste daarin ben ik in ieder geval onafhankelijk.

Daarna vind ik dat onze slaapkamer maar eens echt goed schoon moet – Madeleine krijgt opdracht om met de wacht de matrassen in de zon te leggen en met ‘oma Nellie’ uit te kloppen. Jaja, wij hebben een werktuig dat ‘grandmaman Nellie” heet. Men kent hier geen mattenklopper en aangezien mijn moeder dat ding hier in huis geïntroduceerd heeft heet het gewoon ‘ oma Nellie’

Toch wel heel grappig, oma Nellie is onlosmakelijk verbonden met schoonmaakwerkzaamheden hier.

Dus Isidore slaat er lustig op los en vanavond heb ik een superschoon bedje.

Dikke knuffel uit Boukombé voor iedereen of gewoon groetjes, wat je maar wilt ontvangen.

Marjan Kroone